Instruction: Lagyan ng balbas ang mukha ni ETHANE DENNIS nang nakapikit gamit ang pentel pen sa monitor ng PC mo!
Wednesday, July 25, 2007
Looks smart!! but NOT!
Put the tail on the donkey game....
Instruction: Lagyan ng balbas ang mukha ni ETHANE DENNIS nang nakapikit gamit ang pentel pen sa monitor ng PC mo!
Instruction: Lagyan ng balbas ang mukha ni ETHANE DENNIS nang nakapikit gamit ang pentel pen sa monitor ng PC mo!
Friday, July 20, 2007
Korea 2004!
Hindi makapal mukha ko ah...
HINDI na nga nakikinig... tulog pa... kahit na yung lecture materials hindi man lang binuklat para masabing may props... tsk tsk...what a diplomat!
(2004 at KAERI, Daejeon, Korea)
Bibida na nga lang ako... may kanin-kanin pa sa braso!!!
Pambihira!
Thursday, July 19, 2007
Learning from nothing
Posible nga kayang matuto tayo sa wala?
If we don't have what we should have, can we get something from it?
Ang gulo ano? Naisip ko lang, ano bang mapapala natin kung wala tayo nang dapat sa tingin natin eh meron tayo?
Is this a sign that people are really dissatisfied in life no matter what comes to them? when we get what we wanted, we wanted more. Can we call that dissatisfaction or just simply being voracious? Is that a form of greed?
But then, if we don't have what we think we should, what can this teach us?
> LOOKS.
Kung wala tayong kagandahang anyo, anong mapapala ba natin? I have noticed that most of the people nowadys are being very conscious, if not paranoid about how they looks. Sometimes, I get to know some people who are obnoxious about their looks and belittle those who they think are not as good-looking as them. Those people comprises the society that dictates what and how a person should look.
It is ok to be conscious on how we look outside--how we present ourselves to others. Why not, right? Pero hindi naman siguro tama na magpadikta tayo sa alingasngas ng hangin para lang masabing may kagandahang anyo tayo. I think beauty is relative. Relative to the point of the person viewing. I can say na pangit ang paiting ni Picasso pero para sa kanya at sa mga taong nakaka-appreciate ng Abstract painting, aba, it was more than beautiful, if not, marvelous.
Kung sa tingin natin we lack possession of the looks the society is looking, wouldn't it be much better if we change our perspective? Look at yourself as beautiful. Create your own criteria. Bakit sila lang ba ang pwedeng gumawa ng criteria to say that a person has the head-turning looks? Instead of being a sober, why not change everything upside-down? Well, I may not have the good-looks the society is looking but I have the good looks I am wanting.
But the other catch is this--
Im not saying na kahit magmukha kang basahang nilamutak lamutak sa harap ng iba eh OK na as long as you feel good about yourself. Seing yourself good means also you have to present your own product to others. Its not enough to just perceive your good-looking yourself. You have to express it to others. Who knows, yung ibang tao na yun eh makita yung good-looking perception na nakikita mo rin sa sarili mo.
Again, its a matter of perspective and attitude. Kung wala tayong good-looks, concieve that you have and let your actions achieve it. So kahit na wala tayo, hindi tayo talunan.
>(Lack of) INTELLIGENCE
I have met a lot of people on the streets. But I cannot even tell myself who's brainy and who's not. I think anyone can say that its almost impossible to know an intelligent person by just simply looking at them. Hindi natin malalaman ang laman ng utak nila until they begin to speak (well, for the benefit of a mute and deaf--begin their actions). Tama ba ako or tama ako? hehehe
I have also met and had a chance to talk with a lot of people. People, whom I fell in awe because of their wit, intelligence, and wisdom. People, whom I felt boredom while listening to their i-dont-know-if-true stories or lines. Some people who pretend they know something about the matter when in fact, not a single detail of what they say is true. But I really have to applaud them due to their persuasive powers to convince the inoccent people they are talking to (well, sometimes that includes me).
Until now, I haven't got any conclusion if intelligence is inherited (born) or acquired (made). Many people also did those kind of realization. In 1920's, Harvard University psychologist William McDougall did experiments for 15 years in which rats learned to escape from a tank. The first generation of rats averaged 200 mistakes before they learned the right way out; the last generation 20 mistakes. McDougall concluded that, contrary to accepted genetic science, such acquired knowledge could be inherited.
Pero mga daga yun and that was long long time ago.
Some people pretend they know everything--which I find it irritating. As they pressumed they are the so-called intelligent, they make a fool out of themselves.
Why is it so hard to admit our weakness? Is it just because were afraid to be a laughing stock? Alin ba ang mas katawa-tawa, ang magpanggap na may alam ka hanggang sa lumabas na hunghang ang laman ng utak or ang amining hindi mo nalalaman ang isang bagay at handang matuto mula sa may mga alam?
The problem I can see is that as we grow up, we become self-reliant to the extent that we sometimes don't need the help of others to teach us what we don't know. We become self reliant just to listen to anybody without even bothering to check what comes in to our mind. Self-reliancy to the extent na "uy, Ok ito ah, maipasok ko nga sa isip ko". Too much self-reliant that we think na tama na yung laman ng utak ko kaya dependent na ako sa sarili ko.
Because of this too much self-dependency nature, we become to confident with who we are intellectually. Tama na yung alam natin without verifying the truth; without realizing the essence of the fact. Hindi natin inaalam kung kulang or sobra or tama lang yung hawak natin. DAhil mabilis tayong maging kampante.
Bakit nga ba mayroong matatalinong tao tayong kinikilala? Dahil ginamit nila mabuti ang lamang ng utak nila. Binase nila ang kanilang nalalaman sa mga kaisipan na alam nila ay tamang pagkunan ng verification. Kung naging duda man siya sa kaisipan na dapat nyang pagbasehan, gumagawa sya ng paraan na i-verify ito sa kanyang paraan, at tamang usisain ang ibat ibang pananaw ng ibat ibang individual hanggang sa makabuo ng kanyang sariling pananaw. Research....research. Im not saying maging researcher na tayong lahat but in our own ways, alamin natin kung ano ang ipinapasok natin sa ating kukute. Kanino ka dapat maniwala pagdating sa mga sakit o karamdaman? Sa isang professional civil engineer or sa isang doktor? Magpapatayo ka ng bahay, kanino ka dapat maniwala sa mga pagpapatayo, sa isang professional banker or sa isang karpintero?
Being intelligent doesn't mean we know all. Being intelligent is how you face that you are lacking it to gain more. I think it's more of how your treat the knowledge that there is. Should you just talk and talk ? Or think and talk? Being intelligent is not how many words you said to convience an ignorant. It is how you make the most out of it.
If you dont have enough intelligence, hindi nakakahiya yun. All you have to do is acquire. Wake up to the realization that walang taong mang-mang (ENGOT meron!). Kaya its not right to say you dont have any intelligence.. just deficient. And even na kulang ka nun, sometimes, it is much safer to know little than to know everything. Even King Solomon, the once ever wise and intelligent person ever lived on earth, says, everything is MEANINGLESS. Yes, you have everything, but you will die soon. But the key here is, its meaningless if you just keep it yourself. Let other people use that to prosper. And since that knowledge will be useful for others, it is your/our duty to enhance it.
While there's time, enhace the knowledge God has given us so that we will not look like a puppet who has a voice with convincing power yet without a brain that verifies what it says.
---ANG GULO NO??
anyways... yan ang gustong sabihin ng utak ko eh...
If we don't have what we should have, can we get something from it?
Ang gulo ano? Naisip ko lang, ano bang mapapala natin kung wala tayo nang dapat sa tingin natin eh meron tayo?
Is this a sign that people are really dissatisfied in life no matter what comes to them? when we get what we wanted, we wanted more. Can we call that dissatisfaction or just simply being voracious? Is that a form of greed?
But then, if we don't have what we think we should, what can this teach us?
> LOOKS.
Kung wala tayong kagandahang anyo, anong mapapala ba natin? I have noticed that most of the people nowadys are being very conscious, if not paranoid about how they looks. Sometimes, I get to know some people who are obnoxious about their looks and belittle those who they think are not as good-looking as them. Those people comprises the society that dictates what and how a person should look.
It is ok to be conscious on how we look outside--how we present ourselves to others. Why not, right? Pero hindi naman siguro tama na magpadikta tayo sa alingasngas ng hangin para lang masabing may kagandahang anyo tayo. I think beauty is relative. Relative to the point of the person viewing. I can say na pangit ang paiting ni Picasso pero para sa kanya at sa mga taong nakaka-appreciate ng Abstract painting, aba, it was more than beautiful, if not, marvelous.
Kung sa tingin natin we lack possession of the looks the society is looking, wouldn't it be much better if we change our perspective? Look at yourself as beautiful. Create your own criteria. Bakit sila lang ba ang pwedeng gumawa ng criteria to say that a person has the head-turning looks? Instead of being a sober, why not change everything upside-down? Well, I may not have the good-looks the society is looking but I have the good looks I am wanting.
But the other catch is this--
Im not saying na kahit magmukha kang basahang nilamutak lamutak sa harap ng iba eh OK na as long as you feel good about yourself. Seing yourself good means also you have to present your own product to others. Its not enough to just perceive your good-looking yourself. You have to express it to others. Who knows, yung ibang tao na yun eh makita yung good-looking perception na nakikita mo rin sa sarili mo.
Again, its a matter of perspective and attitude. Kung wala tayong good-looks, concieve that you have and let your actions achieve it. So kahit na wala tayo, hindi tayo talunan.
>(Lack of) INTELLIGENCE
I have met a lot of people on the streets. But I cannot even tell myself who's brainy and who's not. I think anyone can say that its almost impossible to know an intelligent person by just simply looking at them. Hindi natin malalaman ang laman ng utak nila until they begin to speak (well, for the benefit of a mute and deaf--begin their actions). Tama ba ako or tama ako? hehehe
I have also met and had a chance to talk with a lot of people. People, whom I fell in awe because of their wit, intelligence, and wisdom. People, whom I felt boredom while listening to their i-dont-know-if-true stories or lines. Some people who pretend they know something about the matter when in fact, not a single detail of what they say is true. But I really have to applaud them due to their persuasive powers to convince the inoccent people they are talking to (well, sometimes that includes me).
Until now, I haven't got any conclusion if intelligence is inherited (born) or acquired (made). Many people also did those kind of realization. In 1920's, Harvard University psychologist William McDougall did experiments for 15 years in which rats learned to escape from a tank. The first generation of rats averaged 200 mistakes before they learned the right way out; the last generation 20 mistakes. McDougall concluded that, contrary to accepted genetic science, such acquired knowledge could be inherited.
Pero mga daga yun and that was long long time ago.
Some people pretend they know everything--which I find it irritating. As they pressumed they are the so-called intelligent, they make a fool out of themselves.
Why is it so hard to admit our weakness? Is it just because were afraid to be a laughing stock? Alin ba ang mas katawa-tawa, ang magpanggap na may alam ka hanggang sa lumabas na hunghang ang laman ng utak or ang amining hindi mo nalalaman ang isang bagay at handang matuto mula sa may mga alam?
The problem I can see is that as we grow up, we become self-reliant to the extent that we sometimes don't need the help of others to teach us what we don't know. We become self reliant just to listen to anybody without even bothering to check what comes in to our mind. Self-reliancy to the extent na "uy, Ok ito ah, maipasok ko nga sa isip ko". Too much self-reliant that we think na tama na yung laman ng utak ko kaya dependent na ako sa sarili ko.
Because of this too much self-dependency nature, we become to confident with who we are intellectually. Tama na yung alam natin without verifying the truth; without realizing the essence of the fact. Hindi natin inaalam kung kulang or sobra or tama lang yung hawak natin. DAhil mabilis tayong maging kampante.
Bakit nga ba mayroong matatalinong tao tayong kinikilala? Dahil ginamit nila mabuti ang lamang ng utak nila. Binase nila ang kanilang nalalaman sa mga kaisipan na alam nila ay tamang pagkunan ng verification. Kung naging duda man siya sa kaisipan na dapat nyang pagbasehan, gumagawa sya ng paraan na i-verify ito sa kanyang paraan, at tamang usisain ang ibat ibang pananaw ng ibat ibang individual hanggang sa makabuo ng kanyang sariling pananaw. Research....research. Im not saying maging researcher na tayong lahat but in our own ways, alamin natin kung ano ang ipinapasok natin sa ating kukute. Kanino ka dapat maniwala pagdating sa mga sakit o karamdaman? Sa isang professional civil engineer or sa isang doktor? Magpapatayo ka ng bahay, kanino ka dapat maniwala sa mga pagpapatayo, sa isang professional banker or sa isang karpintero?
Being intelligent doesn't mean we know all. Being intelligent is how you face that you are lacking it to gain more. I think it's more of how your treat the knowledge that there is. Should you just talk and talk ? Or think and talk? Being intelligent is not how many words you said to convience an ignorant. It is how you make the most out of it.
If you dont have enough intelligence, hindi nakakahiya yun. All you have to do is acquire. Wake up to the realization that walang taong mang-mang (ENGOT meron!). Kaya its not right to say you dont have any intelligence.. just deficient. And even na kulang ka nun, sometimes, it is much safer to know little than to know everything. Even King Solomon, the once ever wise and intelligent person ever lived on earth, says, everything is MEANINGLESS. Yes, you have everything, but you will die soon. But the key here is, its meaningless if you just keep it yourself. Let other people use that to prosper. And since that knowledge will be useful for others, it is your/our duty to enhance it.
While there's time, enhace the knowledge God has given us so that we will not look like a puppet who has a voice with convincing power yet without a brain that verifies what it says.
---ANG GULO NO??
anyways... yan ang gustong sabihin ng utak ko eh...
Monday, July 16, 2007
High school Life (Balikan natin ang nakalipas- part 2)
Matagal na din pala bago ko nadugtungan ang part one ng paggunita ko sa aking nakalipas bilang estudyante. Hindi ko inaakala na matatandaan ko pa ulit ang password ko sa blog site na ito. Wala namang problema sa blogsite eh... ang problema ako. Pwede namang isahin ko na lang ang mga passwords ko para sa madali ko itong matandaan kung anong site man ang aking kinabibilangan. Pero hindi ko ginawa yun. Pero tapos na yun. Nabuksan ko na ulit ito. Ang mahalaga ay malaya na naman akong maipahayag kahit papaano ang saloobin ng aking diwa na minsan ay gumagana na parang bagong palit ang langis sa makina at kadalasan naman at parang matigas na mantika kung matulog.
Buhay ko sa Xientia.
Hindi ko masabing nagenjoy ako nung high school at hindi ko rin naman masabing hindi ako natuwa sa aking pagiging high schooler sa Xientia. Kumbaga sa salitang Koreano, KUJO-KUROTA... So-so... neutral... nothing so much special.
Lahat natural lang na naganap. Naranasan kong bumagsak ng Algebra 1 at nasentensyahan ako ng probationary status nung 2nd year ko dahil na lintek na cumulative na grading system dati ng Xientia.
Ranas ko ring makahalubilo ng iba't ibang klaseng mga tao sa katauhan ng mga classmates ko. Galing sa iba't ibang sosyalidad ng buhay... iba't ibang personalidad. May matalino, may nagmumukhang matalino. May magaganda, may mga pangit. May mga mayayaman, may mahihirap. Halos lahat ng personalidad nga ay nakahalubilo ko.
Hindi ko makalimutan din na minsan akong nagkaroon ng classmate na may sakit. Sakit na hindi naman nagiging epidemic sa classroom. Kumbaga, sakit na hindi nakakahawa. Inamin nya rin naman sa huli na sya ay Kleptomania. Mabait at matalino ang pagkakakilala ko sa kaklase ko na ito. Ngunit mahilig nga syang mamitik ng mga bagay na nakikita nyang makinang sa paningin. Natural na hindi nya yun kukunin kung may nakakakita ngunit kung wala nang tao. Kung ako ang tatanungin nyo kung paano nya ginagawa yun, hindi ko alam. Hindi naman nya inaangkin ang mga bagay na iyon. Nilalagay nya lang sa kanyang locker ang mga iyon. Iniipon. Kung tanong nyo eh anong ginagawa nya sa mga bagay na yun, eh hindi ko rin alam. Nakaka-awa man ang kalagayan nya, hindi pa abot ng kaisipan namin bilang mga highschool students na maintindihan ang sakit na yun. Basta ang judgement sa kanya, isa syang salot sa paaralan. Nakakalungkot man ang mga kaganapan, na nasentensyahan sya. Hindi ng batas ng Pilipinas, kundi batas ng paaralan kung kaya't sya ay na-KO at hindi nakapagpatuloy mag highschool sa Xientia. Batas na nagsabi na hindi ka kabilang sa mga batang matitino. Maaring may sakit sya, hindi ko alam kung sa anong kadahilanang naging sakit nya iyon, ngunit hindi iyon dapat maging basehan ng tanggalan mo sya ng karapatan na magaral sa paaralang iyon. Naniniwala ako na iyon ay may lunas pa. Naging biktima din nya ako. Kinuha nya ang libro ko na kailangan na kailangan. Pero biktima rin lang sya ng isang kapabayaan. Kapabayaan marahil ng society na nagsasabing salot ang kleptomaniac. O kapabayaan ng pamilya na dapat ay umasikaso sa kanyang pangagailangan. (NOTE: iba ang magnanakaw sa kleptomaniac) (NOTE ulit: pag mayaman ka at mahilig kang manguha ng hindi sa iyo, KLEPTO ka... kung mahirap na nilalang ka lang, ang tawag sa iyo ay MAGNA.. magnanakaw, o di kaya'y kawatan, mandarambong!)
High school ko rin natutunang makipagkaibigan sa mga babae. Katunayan nyan eh naging barkada ko eh mga babae. Bakit babae? Dahil nalaman kong madali silang malapitan. Madali silang mautangan. Madali silang mabola kung kaya't madalas, madaling pakisamahan.
Bago ako nagkaroon ng maraming babae na barkada, nagkaroon din ako ng mga barkadang lalake. Hindi naman sa itinakwil ko yung mga kaibigan na iyon ngunit dumistansya ako. Hindi ba didistansya ka din naman kung bigla kang ilaglag sa pagkakataong minsan na akala ko ay may kakampi akong 10 tao pero nakita kong ako lang pala magisa ang sasalo sa sisi na sila ang gumawa? Kung kaya't nakakuha ako ng sandigan sa mga dibdib ng mga babaeng kaibigan.
Minsan masaya ang buhay xientia. Naranasan kong ilabas ang aking athletic side sa pagsali sa mga sporting events. Naglalaro ako ng soccer nun! Kung ako ang tatanungin, hindi ko parin alam ang rules at ang tamang pamamaraan ng paglalaro ng soccer. Basta ang alam ko eh sipa ka lang ng sipa at magka-goal. Nalibang ako sa ibang sports nung tumuntong na ako ng 2nd year hanggang forth year eh. Yung mas nakakapagod na sports..... CHESS, SCRABBLE, BOGGLE, mga ganun tipo! hehehehehe. Games of the generals,isali mo pa.
Pero naglalaro parin ako ng soccer kung inter-section ang laban. Pero kung inter-year na, marami sa amin na magagaling. Ichepwera na ako. Natuto din akong magping-pong kung saan iyon ang napagtuunan ko ng pansin. Ngunit hindi yata talaga ako pinanganak para maglaro o para sa sports. Wala akong pasensya na magtagal sa isang sport. Kung ano ang masaya, yun ang gagawin ko. KUng basketball ang in sa PE class, nagbabasketball ako. Kaso aminado akong hindi ako magaling at lampa ako. Kung kaya dahil sa hiya dahil nakikita ako ng crush ko na malaking tao pero lampa, hindi ko na kina-reer ang basketball. KUng uso naman ang volleyball, sige laro din ako. OK lang yun kasi hindi naman gaano kailangan tumakbo takbo. Kung uso naman sepak takraw, banat din ako. Kahit na magmukha akong timang sa court at hindi maka-sipa ng bola sa kabilang court. Pag pagod na kame sa sepak takraw.. balik na naman sa rule-less na soccer match! kalaban ang ibang schoolmates na handang magputik ng uniporme na ipalalaba sa kanilang pobreng nanay!!!
(itutuloy ko pa..) pagod na daliri ko sa pagtakatak eh.
Buhay ko sa Xientia.
Hindi ko masabing nagenjoy ako nung high school at hindi ko rin naman masabing hindi ako natuwa sa aking pagiging high schooler sa Xientia. Kumbaga sa salitang Koreano, KUJO-KUROTA... So-so... neutral... nothing so much special.
Lahat natural lang na naganap. Naranasan kong bumagsak ng Algebra 1 at nasentensyahan ako ng probationary status nung 2nd year ko dahil na lintek na cumulative na grading system dati ng Xientia.
Ranas ko ring makahalubilo ng iba't ibang klaseng mga tao sa katauhan ng mga classmates ko. Galing sa iba't ibang sosyalidad ng buhay... iba't ibang personalidad. May matalino, may nagmumukhang matalino. May magaganda, may mga pangit. May mga mayayaman, may mahihirap. Halos lahat ng personalidad nga ay nakahalubilo ko.
Hindi ko makalimutan din na minsan akong nagkaroon ng classmate na may sakit. Sakit na hindi naman nagiging epidemic sa classroom. Kumbaga, sakit na hindi nakakahawa. Inamin nya rin naman sa huli na sya ay Kleptomania. Mabait at matalino ang pagkakakilala ko sa kaklase ko na ito. Ngunit mahilig nga syang mamitik ng mga bagay na nakikita nyang makinang sa paningin. Natural na hindi nya yun kukunin kung may nakakakita ngunit kung wala nang tao. Kung ako ang tatanungin nyo kung paano nya ginagawa yun, hindi ko alam. Hindi naman nya inaangkin ang mga bagay na iyon. Nilalagay nya lang sa kanyang locker ang mga iyon. Iniipon. Kung tanong nyo eh anong ginagawa nya sa mga bagay na yun, eh hindi ko rin alam. Nakaka-awa man ang kalagayan nya, hindi pa abot ng kaisipan namin bilang mga highschool students na maintindihan ang sakit na yun. Basta ang judgement sa kanya, isa syang salot sa paaralan. Nakakalungkot man ang mga kaganapan, na nasentensyahan sya. Hindi ng batas ng Pilipinas, kundi batas ng paaralan kung kaya't sya ay na-KO at hindi nakapagpatuloy mag highschool sa Xientia. Batas na nagsabi na hindi ka kabilang sa mga batang matitino. Maaring may sakit sya, hindi ko alam kung sa anong kadahilanang naging sakit nya iyon, ngunit hindi iyon dapat maging basehan ng tanggalan mo sya ng karapatan na magaral sa paaralang iyon. Naniniwala ako na iyon ay may lunas pa. Naging biktima din nya ako. Kinuha nya ang libro ko na kailangan na kailangan. Pero biktima rin lang sya ng isang kapabayaan. Kapabayaan marahil ng society na nagsasabing salot ang kleptomaniac. O kapabayaan ng pamilya na dapat ay umasikaso sa kanyang pangagailangan. (NOTE: iba ang magnanakaw sa kleptomaniac) (NOTE ulit: pag mayaman ka at mahilig kang manguha ng hindi sa iyo, KLEPTO ka... kung mahirap na nilalang ka lang, ang tawag sa iyo ay MAGNA.. magnanakaw, o di kaya'y kawatan, mandarambong!)
High school ko rin natutunang makipagkaibigan sa mga babae. Katunayan nyan eh naging barkada ko eh mga babae. Bakit babae? Dahil nalaman kong madali silang malapitan. Madali silang mautangan. Madali silang mabola kung kaya't madalas, madaling pakisamahan.
Bago ako nagkaroon ng maraming babae na barkada, nagkaroon din ako ng mga barkadang lalake. Hindi naman sa itinakwil ko yung mga kaibigan na iyon ngunit dumistansya ako. Hindi ba didistansya ka din naman kung bigla kang ilaglag sa pagkakataong minsan na akala ko ay may kakampi akong 10 tao pero nakita kong ako lang pala magisa ang sasalo sa sisi na sila ang gumawa? Kung kaya't nakakuha ako ng sandigan sa mga dibdib ng mga babaeng kaibigan.
Minsan masaya ang buhay xientia. Naranasan kong ilabas ang aking athletic side sa pagsali sa mga sporting events. Naglalaro ako ng soccer nun! Kung ako ang tatanungin, hindi ko parin alam ang rules at ang tamang pamamaraan ng paglalaro ng soccer. Basta ang alam ko eh sipa ka lang ng sipa at magka-goal. Nalibang ako sa ibang sports nung tumuntong na ako ng 2nd year hanggang forth year eh. Yung mas nakakapagod na sports..... CHESS, SCRABBLE, BOGGLE, mga ganun tipo! hehehehehe. Games of the generals,isali mo pa.
Pero naglalaro parin ako ng soccer kung inter-section ang laban. Pero kung inter-year na, marami sa amin na magagaling. Ichepwera na ako. Natuto din akong magping-pong kung saan iyon ang napagtuunan ko ng pansin. Ngunit hindi yata talaga ako pinanganak para maglaro o para sa sports. Wala akong pasensya na magtagal sa isang sport. Kung ano ang masaya, yun ang gagawin ko. KUng basketball ang in sa PE class, nagbabasketball ako. Kaso aminado akong hindi ako magaling at lampa ako. Kung kaya dahil sa hiya dahil nakikita ako ng crush ko na malaking tao pero lampa, hindi ko na kina-reer ang basketball. KUng uso naman ang volleyball, sige laro din ako. OK lang yun kasi hindi naman gaano kailangan tumakbo takbo. Kung uso naman sepak takraw, banat din ako. Kahit na magmukha akong timang sa court at hindi maka-sipa ng bola sa kabilang court. Pag pagod na kame sa sepak takraw.. balik na naman sa rule-less na soccer match! kalaban ang ibang schoolmates na handang magputik ng uniporme na ipalalaba sa kanilang pobreng nanay!!!
(itutuloy ko pa..) pagod na daliri ko sa pagtakatak eh.
Thursday, July 12, 2007
Walang Magawa
Hayyy...
Hindi ko minsan maisip kungbakit ang hirap din mag panggap na busy. Gustuhin ko man maging busy sa isang bagay, dumarating at darating parin ang oras na hindi mo talagang inaasahang wala kang ginagawa.
Gustuhin man ng tabachoy mong katawan na humilata na lang para magpalaki lalo, hindi mo naman magawa. Iniisip mo na.. teka, binabayaran ang oras ko dito ah! Hayyy..
whooa... naka 1 minute din ako sa pagpigil huminga... pakiramdam ko kasi hanggang 20 sec lang tinatagal ng hininga ko eh.
Ok din naman pala ang pagprapractice ng pagpigil ng hininga. Magagamit ito sa pagsu-swimming. Kailangan proper breathing plus factor na kung magaling kang magpigil ng hininga mo.
Nararanasan ko ito tuwing nagswi-swimming ako sa Dorm namin. Ito ngayon ang pinagkaka-abalahan ko sa buhay para naman mag-lose ako ng weight kahit papaano. Lalo akong lumolobo sa kakaupo dito sa office.
Ngayon, nararamdaman ko parin na mabilis ang pintig ng puso ko. Para bang isang isda na tinanggal mo sa tubig tapos nangingisay sa la mesa tapos kapag ibinalik mo sa tubig parang tuwang tuwa sa panghinga sa kanyang hasang.
Pano kaya nga ano kung baliktad ang mundo ano? parang isda tayo na hindi mabuhay kung hindi tubig ang dumadaan sa baga natin? Paano kaya kung ang baga natin ay may capability na mag electrolyze ng tubig para mahiwalay ang oxygen sa hydrogen? so, imbes na carbon dioxide ang ine-exhale natin, hydrogen. Malamang walang pollution ngayon!!!!
Dahil dun, hindi natin pinoproblema ang global warming dahil sa sobrang accumulation ng carbon dioxide galing sa iba't ibang sources. Edi walang Kyoto Protocol protocol na yan! Hindi magsusulputan ang mga international summit summit na yan para lang labanan ang CO2!
Kaya ngayon ang hirap magresearch pano ang dapat gawin para mapigilan ang pag laganap ng Global warming. Kailangan ng mga tao ng enerhiya.... maraming maraming enerhiya.... lahat umuunlad... nariyan ang mga factory ng mga mga pirata, mga pekeng Devidi, mga good-for-one-day-things from China, etc.... ang pag-angat ng 5-6 economy with free payong for early payers, ang mga trabaho sa call center sa India (habang may customer, kakanta sila with matching 5,000 back-up dancers).
At dahil din sa global warming kaya kinakailangan gawan ng paraan kung pano mapapangalagaan ang kalikasan kahit na gumawa pa tayo ng libo-libong planta para sa kinakailangang enerhiya. At dahil dyan, may trabaho ako... at dahil wala na akong makuhang data sa kakaresearch sa internet, nabo-bore na ako. At dahil nabo-bore ako, nagbo-blog ako. At habang nagbo-blog ako, hindi ako humihinga. At dahil hindi ako humihinga nababawasan ko ang CO2 production. At dahil nababawasan ang CO2, nababawasan ang Greenhouse gas--CO2. At kung bawas ang GHG, mababawasan or kung hindi man, mape-prevent ang global warming. At dahil may global warming nga, may trabaho ako... (REPEAT UNTIL FADES)....
Hindi ko minsan maisip kungbakit ang hirap din mag panggap na busy. Gustuhin ko man maging busy sa isang bagay, dumarating at darating parin ang oras na hindi mo talagang inaasahang wala kang ginagawa.
Gustuhin man ng tabachoy mong katawan na humilata na lang para magpalaki lalo, hindi mo naman magawa. Iniisip mo na.. teka, binabayaran ang oras ko dito ah! Hayyy..
whooa... naka 1 minute din ako sa pagpigil huminga... pakiramdam ko kasi hanggang 20 sec lang tinatagal ng hininga ko eh.
Ok din naman pala ang pagprapractice ng pagpigil ng hininga. Magagamit ito sa pagsu-swimming. Kailangan proper breathing plus factor na kung magaling kang magpigil ng hininga mo.
Nararanasan ko ito tuwing nagswi-swimming ako sa Dorm namin. Ito ngayon ang pinagkaka-abalahan ko sa buhay para naman mag-lose ako ng weight kahit papaano. Lalo akong lumolobo sa kakaupo dito sa office.
Ngayon, nararamdaman ko parin na mabilis ang pintig ng puso ko. Para bang isang isda na tinanggal mo sa tubig tapos nangingisay sa la mesa tapos kapag ibinalik mo sa tubig parang tuwang tuwa sa panghinga sa kanyang hasang.
Pano kaya nga ano kung baliktad ang mundo ano? parang isda tayo na hindi mabuhay kung hindi tubig ang dumadaan sa baga natin? Paano kaya kung ang baga natin ay may capability na mag electrolyze ng tubig para mahiwalay ang oxygen sa hydrogen? so, imbes na carbon dioxide ang ine-exhale natin, hydrogen. Malamang walang pollution ngayon!!!!
Dahil dun, hindi natin pinoproblema ang global warming dahil sa sobrang accumulation ng carbon dioxide galing sa iba't ibang sources. Edi walang Kyoto Protocol protocol na yan! Hindi magsusulputan ang mga international summit summit na yan para lang labanan ang CO2!
Kaya ngayon ang hirap magresearch pano ang dapat gawin para mapigilan ang pag laganap ng Global warming. Kailangan ng mga tao ng enerhiya.... maraming maraming enerhiya.... lahat umuunlad... nariyan ang mga factory ng mga mga pirata, mga pekeng Devidi, mga good-for-one-day-things from China, etc.... ang pag-angat ng 5-6 economy with free payong for early payers, ang mga trabaho sa call center sa India (habang may customer, kakanta sila with matching 5,000 back-up dancers).
At dahil din sa global warming kaya kinakailangan gawan ng paraan kung pano mapapangalagaan ang kalikasan kahit na gumawa pa tayo ng libo-libong planta para sa kinakailangang enerhiya. At dahil dyan, may trabaho ako... at dahil wala na akong makuhang data sa kakaresearch sa internet, nabo-bore na ako. At dahil nabo-bore ako, nagbo-blog ako. At habang nagbo-blog ako, hindi ako humihinga. At dahil hindi ako humihinga nababawasan ko ang CO2 production. At dahil nababawasan ang CO2, nababawasan ang Greenhouse gas--CO2. At kung bawas ang GHG, mababawasan or kung hindi man, mape-prevent ang global warming. At dahil may global warming nga, may trabaho ako... (REPEAT UNTIL FADES)....
Last March 2007..
Matagal na itong mga picts na ito pala pero ngayon ko lang nakita! hehehehe.
NYAYYYY!!!! DE-HINS kasya!!!!
1/4 lang ng Wan-kata ko! hehehe
Birthday nila George at Nelma!
Hindi ako matakaw ah... Tingnan nyo naman ang kinakain ko... nagtitipid pa nga eh!
ME at Nike exhibit (in COEX, Seoul)
Sports shoes na may mga Diamonds (in 1-Kt)!!!
I doubt kung may basketball player na magsuot ng ganyan!!!
UP-close
NYAYYYY!!!! DE-HINS kasya!!!!
1/4 lang ng Wan-kata ko! hehehe
ANG BABOY KO!!!!
Hindi sila natutuwa sa galak 'no?!?
hehehehehe.
This is one of the workshops of our office. Kasama ko ang mga lasenggero kong officemates!!! Parang ang motto ata nila sa buhay eh DRINK UNTIL YOU DIE... (laki ng tyan ko!) heheheheheh
... kasama ko si Miss Minchin (MinJin)!! hehehe at si Payat (YoungHee)!
Ayan naman nag-be-baseball - soccer ako!!! hehehe
kaso hindi parin ako pumayat nyan! hehehe
Tambak kame!!!! :(
Hindi sila natutuwa sa galak 'no?!?
Nakaka-bobo!!!
Hindi ko minsan maintindihan sa ating mga Pilipino na kung bakit natin kailangan magpanggap na tanga sa ating sariling salita gayung hindi naman talaga tayo tanga.
Siguro iniisip nyo kung ano ang pinagsasasabi ko dito. Minsan kasi....o mas madalas kasi akong naiinis sa mga binabasa kong salita na hindi ko maintindihan gayong Tagalog naman ako. Siguro gets nyo na ang ibig kong sabihin. Bwisit na bwisit ako kapag nagbabasa ako ng mga salita, hindi lang sa mga text messages na kung saan, ang mga simpleng salita eh parang nagiging mas kumplekado pa.
ako = aq
sya = xa
po = foo
ko = q
kumusta = muztah
etc. etc. etc.
halimbawa pa... nakita ko ito sa isang message board sa net.
"muztha na mga ---------???? hehehhe.. as usual wula n2mn mgwa c akoe .. kyah p0st lng ...."
Bakit kailangan ganyanin pa ang spelling ng mga salita eh pwede naman nilang direchohin dahil hindi naman siguro ganuong kalimitado ang bilang ng mga letra sa isang message board.
Marahil medyo maiintindihan ko pa kung sa cellphone ko iyan mababasa lalo nat limitado ang characters na pwede mong mai-type. Lalo na dito sa Korea, 90 chars lang ang pwede mong mai-send at matanggap. Mabuti nga sa Pinas eh umaabot sa...420 characters nga ba yun?
Pakiramdam ko ay nagiging parang mga mangmang tayo sa sarili nating wika sa pinaggagawa nating ganyan. Sa paulit ulit na pagta-type ng ganun, hindi ba't narerehistro na sa utak natin na dapat ganun na ang spelling ng salitang iyon?
Nakakapagtaka nga lalo na sa mga taong mahihilig magtext kung paano na nila nage-gauge yung level nila sa Tagalog. Hindi ko naman sinasabi na napakagaling ko ding mag-Tagalog. To be honest din naman, bumagsak ako minsan sa subject na FILIPINO nung 4th year ako. Kung nuung panahon ko eh hindi pa nauuso at wala pa talagang SMS, eh may bumagsak na mga estudyante sa wikang Filipino, paano pa kaya ngayon na kung saan eh ang mga salita eh muztah foo kau? mizz qo n qu weh.
Hindi ba, nakakapraning sa inis? Ewan ko sa iba. Pero sa sarili ko tiyak ko na hindi ako natutuwa sa mga ganyang pahayag. Para silang mga baklang may sariling language din.
Pwede naman mag Tag-lish. Hindi naman pinagbabawal yun. Sa tingin ko eh mas acceptable naman yung combination ng mga wika kesa guluhin pa ang spelling ng isang registered word.
Minsan naiisip ko, ano bang gusto ng mga taong ito? Mag-pa-cute? Para sakin.. hindi sila cute dahil nagmumukha silang bobo. Definitely, hindi ko masasabing sosyal sila dahil sa totoo lang, nakaka-turn off sila. Para bang nakarinig ka ng isang gusgusing tao tapos nakikipagsosyalan sa mga CHUCHAL.
Sana naman kahit papaano eh ayusin na lang ng mga tao ang kanilang mga pagta-type ng salita--whether that is English or Filipino. Hindi natin dapat sinasayang ang mga pagkakataon na pwede naman nating isulat ng maayos ang mga salita. Parang practice na rin yun sa ating kakayahan na magamit ang mga salita or languages na alam natin.
Tama na siguro yung mga ilang salita na pinaiksi para lang maisa-alang-alang sa pag gawa ng SMS. Pero sana, sa muling pagbubukas ng mga computer, MSOffice file, message boards sa internet, HTML's, at kung ano ano pa, muli nating maisaayos ang paggamit ng mga salita. Bagamat para sa iba'y nasasabi nila na uso ito, marahil sila ay tama. Ngunit sa pagkakataon mga ganito isipin nila na hindi lahat ng uso ay nababagay sa isang tao. Kung uso ang pagta-type ng mga dinoktor na salita sa limitadong texting sa cellphone, sa computer ay hindi naman dapat ganun.
Huwag nating hayaang tuluyang ma-bobo tayo sa spelling lalo na ng ating sarili wika dahil sa totoo lang, talagang nakaka-bobo.
Siguro iniisip nyo kung ano ang pinagsasasabi ko dito. Minsan kasi....o mas madalas kasi akong naiinis sa mga binabasa kong salita na hindi ko maintindihan gayong Tagalog naman ako. Siguro gets nyo na ang ibig kong sabihin. Bwisit na bwisit ako kapag nagbabasa ako ng mga salita, hindi lang sa mga text messages na kung saan, ang mga simpleng salita eh parang nagiging mas kumplekado pa.
ako = aq
sya = xa
po = foo
ko = q
kumusta = muztah
etc. etc. etc.
halimbawa pa... nakita ko ito sa isang message board sa net.
"muztha na mga ---------???? hehehhe.. as usual wula n2mn mgwa c akoe .. kyah p0st lng ...."
Bakit kailangan ganyanin pa ang spelling ng mga salita eh pwede naman nilang direchohin dahil hindi naman siguro ganuong kalimitado ang bilang ng mga letra sa isang message board.
Marahil medyo maiintindihan ko pa kung sa cellphone ko iyan mababasa lalo nat limitado ang characters na pwede mong mai-type. Lalo na dito sa Korea, 90 chars lang ang pwede mong mai-send at matanggap. Mabuti nga sa Pinas eh umaabot sa...420 characters nga ba yun?
Pakiramdam ko ay nagiging parang mga mangmang tayo sa sarili nating wika sa pinaggagawa nating ganyan. Sa paulit ulit na pagta-type ng ganun, hindi ba't narerehistro na sa utak natin na dapat ganun na ang spelling ng salitang iyon?
Nakakapagtaka nga lalo na sa mga taong mahihilig magtext kung paano na nila nage-gauge yung level nila sa Tagalog. Hindi ko naman sinasabi na napakagaling ko ding mag-Tagalog. To be honest din naman, bumagsak ako minsan sa subject na FILIPINO nung 4th year ako. Kung nuung panahon ko eh hindi pa nauuso at wala pa talagang SMS, eh may bumagsak na mga estudyante sa wikang Filipino, paano pa kaya ngayon na kung saan eh ang mga salita eh muztah foo kau? mizz qo n qu weh.
Hindi ba, nakakapraning sa inis? Ewan ko sa iba. Pero sa sarili ko tiyak ko na hindi ako natutuwa sa mga ganyang pahayag. Para silang mga baklang may sariling language din.
Pwede naman mag Tag-lish. Hindi naman pinagbabawal yun. Sa tingin ko eh mas acceptable naman yung combination ng mga wika kesa guluhin pa ang spelling ng isang registered word.
Minsan naiisip ko, ano bang gusto ng mga taong ito? Mag-pa-cute? Para sakin.. hindi sila cute dahil nagmumukha silang bobo. Definitely, hindi ko masasabing sosyal sila dahil sa totoo lang, nakaka-turn off sila. Para bang nakarinig ka ng isang gusgusing tao tapos nakikipagsosyalan sa mga CHUCHAL.
Sana naman kahit papaano eh ayusin na lang ng mga tao ang kanilang mga pagta-type ng salita--whether that is English or Filipino. Hindi natin dapat sinasayang ang mga pagkakataon na pwede naman nating isulat ng maayos ang mga salita. Parang practice na rin yun sa ating kakayahan na magamit ang mga salita or languages na alam natin.
Tama na siguro yung mga ilang salita na pinaiksi para lang maisa-alang-alang sa pag gawa ng SMS. Pero sana, sa muling pagbubukas ng mga computer, MSOffice file, message boards sa internet, HTML's, at kung ano ano pa, muli nating maisaayos ang paggamit ng mga salita. Bagamat para sa iba'y nasasabi nila na uso ito, marahil sila ay tama. Ngunit sa pagkakataon mga ganito isipin nila na hindi lahat ng uso ay nababagay sa isang tao. Kung uso ang pagta-type ng mga dinoktor na salita sa limitadong texting sa cellphone, sa computer ay hindi naman dapat ganun.
Huwag nating hayaang tuluyang ma-bobo tayo sa spelling lalo na ng ating sarili wika dahil sa totoo lang, talagang nakaka-bobo.
Subscribe to:
Posts (Atom)
